Parafia Rzymskokatolicka Świętego Wawrzyńca

Miano, leżącej na północny zachód od miasta Koronowa, wsi pochodzi od nazwiska braci Mąkowarów. Rycerze Marcin i Jan Mąkowary otrzymali tę ziemię od króla Władysława Łokietka za zasługi wojenne. W 1306 roku dzieci Marcina i Wojmiry Mąkowarów: Budziwoj oraz Jan i Wojmir sprzedali należące do nich części Mąkowarska w ziemi nakielskiej zakonowi Cystersów z Koronowa, a w roku 1328 do rąk tych zakonników trafiła ostatnia, czwarta część dóbr mąkowarskich oddanych przez ich siostrę Milicę Annę. Cystersi utworzyli tu sołectwo i w pierwszej połowie XIV wieku zbudowali i wyposażyli pierwotny kościół pw. Św. Wawrzyńca. Jego kolatorem, wg akt z lat 1652 – 1653, był opat koronowski, a pierwszym, o którym mówią zachowane dokumenty, komendarzem był jeden z Cystersów ksiądz Piotr Siąski, zaś uposażenie stanowiły 4 łany w 3 polach. W roku 1697 proboszczem zostaje ksiądz Jan Złotowski. Kościół był wówczas budowany w szachulec. W 1746 roku – następny proboszcz Kazimierz Abramson przystąpił do rozbudowy świątyni (trwała ona do roku 1760), a jego następcy księdzu Leonowi Krzemińskiemu zawdzięczamy gruntowną przebudowę kościoła. Po kasacji klasztoru Cystersów w Koronowie proboszczami w Mąkowarsku są, już nie kapłani zakonni, ale diecezjalni. W lutym 1887 roku parafię obejmuje ksiądz Jan Bielski, który tak jak jego poprzednicy używa w podpisie słowa “kuratus” – z czego wnioskować należy, że w tym okresie Mąkowarsko nie było jeszcze parafią, lecz tzw. “kuracją” i przynależało do archidiakonatu kamieńskiego. Było tak do roku 1888, kiedy to obok nazwiska księdza Bielskiego pojawiają się określenia: “praepositus” oraz “parochus”, co znaczy proboszcz i dowodzi, że Mąkowarsko stało się parafią. Za rządów księdza Bielskiego w roku 1893 po raz kolejny powiększono i przekształcono bryłę kościoła. Z tego czasu pochodzą również plebania i budynki gospodarcze. Po nim proboszczem zostaje ksiądz Antoni Tyrakowski. Rozbudowę świątyni w kierunku zachodnim rozpoczęto w 1910 roku. Usunięto w tym czasie filary kościoła, które zasłaniały ołtarz i zakłócały akustykę – zastąpiono je łukami. Usztywnienie konstrukcji kościoła powierzono Georgowi Weißowi, mistrzowi murarskiemu z Bydgoszczy. W tym samym czasie prace dekarskie wykonywał C. Mensel, dekarz z Koronowa, natomiast prawdopodobnym wykonawcą prac budowlanych mógł być przedsiębiorca budowlany z Koronowa M. Juchnat, który był wykonawcą szeregu prac budowlano – remontowych zlecanych przez zarząd Parafii. Problem stwarzała konstrukcja ciesielska łuku koszowego między nawą a partią dobudowaną, uszkodzony należało wzmacniać. Rozbudowa kościoła na pewno była ukończona w 1915 roku. Od 1888 do 1992 roku parafia należała do Archidiecezji Warszawsko – Gnieźnieńskiej i Diecezji Gnieźnieńskiej. 25 marca 1992 roku zostaje przyłączona do Diecezji Pelplińskiej.