Parafia Rzymskokatolicka Świętego Mateusza Apostoła

Wieś Lubstówek, położona na południowym brzegu Jeziora Lubstowskiego, wzmiankowana po raz pierwszy w źródłach pisanych w 1520 r., była własnością szlachecką. Parafia została założona na przełomie XIV/XV w.; do 1818 r. należała do archidiecezji gnieźnieńskiej. Druga erekcja parafii w 1936 r. Kolejne kościoły drewniane uległy zniszczeniu. Obecnie istniejący kościół pw. św. Mateusza Ap., został wzniesiony w 1639 r. z fundacji Aleksandra Głębockiego, archidiakona gnieźnieńskiego, i Magdaleny z Krzyckich Głębockiej, właścicieli Lubstówka. Konsekrowany w 1964 r. Remontowany w latach 1969–1970. Kapitalny remont pod nadzorem konserwatorskim został przeprowadzony w latach osiemdziesiątych XX w. Jest budynkiem drewnianym konstrukcji zrębowej, jednonawowym, z węższym prezbiterium zamkniętym wielobocznie. Nawę i prezbiterium przykrywa wspólny dach dwuspadowy, kryty gontem (ostatnio przełożony w 1984 r.), tworzący przy prezbiterium wydatny okap. Stojąca przy nawie niska wieża posiada gontowy dach namiotowy. Wczesnobarokowe wyposażenie wnętrza pochodzi z okresu budowy kościoła. W trzech, częściowo zdekompletowanych ołtarzach zachowały się barokowe rzeźby i obrazy. W głównym – rzeźby świętych: Łukasza i Marka oraz obraz Mateusza, w bocznych – półludowe obrazy: Matki Boskiej Różańcowej, malowany na desce (przemalowany), św. Anny Samotrzeciej oraz Boga Ojca i Koronacji Najświętszej Maryi Panny w zwieńczeniach. Na profilowanej belce tęczowej są rzeźby z połowy XVII w. Z ciekawszych zabytków warto jeszcze wymienić: barokowy krucyfiks i tablicę erekcyjną kościoła z 1639 r. W czasie II wojny światowej kościół stał zamknięty przez Niemców od 25 VIII 1940 r. do zakończenia wojny. Stracił figury, dzwony, sprzęt liturgiczny. Duszpasterstwo było prowadzone do chwili aresztowania proboszcza, ks. Stefana Kopani, 25 VIII 1940 r. Wznowiono je po zakończeniu wojny. Kancelaria parafialna: po każdej Mszy św. i w razie potrzeby