Parafia Rzymskokatolicka Świętego Wojciecha

Wieś Momoty położona jest w samym środku Lasów Janowskich. Od początku swojego istnienia (koniec XVII w.) przynależała do parafii Biała (Janów Lubelski). Do końca lat sześćdziesiątych XX wieku łączył ją z Janowem Lubelskim dwunastokilometrowy trakt. Dla mieszkających w Momotach i w sąsiadujących wioskach dotarcie do kościoła parafialnego w Janowie Lubelskim było nie lada wyczynem. Dlatego w 1938 r. pomyślano o budowie kaplicy. Mieczysław Mizierski, rządca tamtejszego majątku, zwrócił się do hrabiego Zamoyskiego z prośbą o pomoc. Hrabia podarował wsi plac, na którym mieszkańcy wybudowali drewnianą kaplicę dla Momot Górnych i Dolnych, Kiszek, Ujścia i Szewc. Przy kaplicy zamieszkał na stałe kapłan, który otrzymał statut rektora tego ośrodka duszpasterskiego. Trudnym okresem dla wiernych tej placówki był czas II wojny światowej – kilkukrotna pacyfikacja hitlerowska i bitwa partyzancka na Porytowym Wzgórzu (czerwiec 1944 r.). Od lat 50-tych istniał zamysł przekształcenia rektoratu w samodzielną parafię. Starania w tym kierunku podjął ks. Kazimierz Pińciurek. W połowie lutego 1971 r., pomimo początkowej niechęci władz państwowych, udało się uzyskać odpowiednie pozwolenia. Parafia w Momotach Górnych została erygowana 9 września 1972 r. Kościół w Momotach Górnych został wybudowany jako kaplica w 1938 r. Kaplicę rozbudował ks. Kazimierz Pińciurek w latach 1972-1975. Ze względu na trudności z uzyskaniem pozwolenia władz państwowych na tę rozbudowę duchowny sam kierował pracami. Świątynię rozbudowywano nocami bez zezwolenia, bez planów, bez fachowców, jedynie za zgodą bpa P. Kałwy. Największą pomocą służyli Roman Pydo i Stefan Pachuta, mieszkańcy Momot. W latach 1975-1992 trwały prace przy wystroju kościoła, które projektował i sam realizował ks. Pińciurek. W ten sposób powstał nowy kościół o wystroju oryginalnym i niepowtarzalnym. Oryginalność polega na tym, że wbrew powszechnie przyjętym zasadom kościół i jego wystrój powstawały w trakcie budowy. W tym wypadku praca tworzyła plan. Świątynia jest drewniana, o konstrukcji zrębowej. Frontowa ściana nawy jest nieco węższa, poprzedzona kruchtą. Wejścia główne oraz przy zakrystii osłonięte są półkolistymi daszkami. Dach został pokryty gontem. Wnętrze jest jednonawowe, sklepione kolebkowo, z kasetonami z wystrojem ludowym. Na łuku tęczowym, oddzielającym nawę od prezbiterium przedstawiono polichromowaną płaskorzeźbę ze sceną Ostatniej Wieczerzy. Chór muzyczny usytuowany jest nad kruchtą, ma prostą linię parapetu. W oknach są witraże w drewnianych ażurach. Zespół kościelny stanowi także kaplica „Grota Wyzwolenia”, „Fontanna Płacząca” i 4 kapliczki.